Istorija  >  Maglić u vreme Otomanske dominacije

Već u junu 1526. godine snage Otomanskog carstva počele sa da prelaze Dunav. Verovatni cilj Sulejmana Veličanstvenog bio je da od Ugarske stvori vazalnu državu, koja će mu plaćati danak, a u isto vreme biti i brana prema Austriji. Do odlučujuće bitke došlo je na Mohačkom polju 29. avgusta 1526. godine, kada je ugarska vojska u potpunosti poražena, a kralj Lajoš II poginuo.
Turci su se zadržali u Bačkoj svega nekoliko nedelja, da bi se povukli preko Dunava.
Kraljevina Ugarska ostala je obezglavljena, obzirom da Lajoš II nije iza sebe ostavio naslednika. Do borbe za presto došlo je između austrijskog nadvojvode Ferdinanda I i ugarskog velikaša Janoša Zapolje. Na području Bačke nastalo je bezvlašće, što je iskoristio Jovan Nenad i proglasio se za cara, a teritoriju Bačke, deo Banata i Srema za svoju carevinu.
O poreklu Cara Jovana Nenada ništa se ne zna. Pretpostavke se kreću od toga da je bio naslednik srpskih plemićkih porodica, do toga da je bio kunjušar Janoša Zapolje. Car Jovan Nenad, ili Jovan Crni, kako su ga zvali, okupio je vojsku, koja je u pojedinim momentima brojala i preko 15.000 ljudi. Njegove pristalice bili su Srbi, Mađari, Vlasi, Šokci, kao i pripadnici svih drugih brojnih nacija koje su tada živele na području Vojvodine (Sekelji, Jasi, Kumani, Sasi...), oni koji su decenijama bili obespravljeni i iskorištavani od ugarske vlastele, kako Mađara, tako i Srba. Mnogi od njih su, verovatno, dvanaest godina ranije - 1514. godine učestvovali u buni seljaka i školovanih ljudi protiv vlastele i crkve. Na čelu ove bune bio je Đerđ Doža, Sekelj poreklom. Buna je krvavo ugušena, ostaljajući duboke rane u ugarskom društvu.
Car Jovan Nenad brzo je proterao preostale osmanske jedinice i pozvao narod na sveti rat, sa ciljem da se hrišćanske zemlje oslobode. Međutim, njegova popularnost i brojnost njegovih pristalica, zabrinule su vlastelu, koja nije želela da mu se pridruži u ratu protiv Osmanskog carstva, već, naprotiv, okrenula se protiv njega. Posebno ga je osporavala srpska vlastela - potomci srpskih plemića prebeglih u Ugarsku posle Boja na Kosovu i kasnije.
O značaju Cara Jovana Nenada i njegove države (prestonica je bila u Subotici) govori izuzetna zainteresovanost velikih sila tog doba - Francuske, Engleske i drugih, koji su odmah poslali svoje izaslanike u ove krajeve. Međutim, ova država je kratko trajala - 26. jula 1527. godine car je umro u Tornjošu kod Subotice od posledica ranjavanja.
Kraljevina Ugarska definitivno nestaje nakon pada Budima 1541. godine. Maglić, kao i cela Bačka, postaju deo Segedinskog sandžaka. Vrlo bro u turskim poreskim spisima ponovo se pominje Maglić (odnosno Buljkes), i to 1554. godine kao naselje sa 3 poreski obvezne kuće, da bi takvih kuća 1590. bilo sedam.
Već 1594. godine u Banatu izbija veliki ustanak protiv Turaka, pod vođstvom Teodora Nestorovića.
U toku ovog perioda u Vojvodinu se doseljavaju brojni Turci, Arapi, islamizovani hrišćani, Romi, Grci, Cincari, Jevreji… U to vreme svako mesto je imalo svoju džamiju (barem jednu), pa možemo pretpostaviti i da je u Magliću bila jedna takva.
Veliki rat između Osmanskog carstva i Austrije započinje 1683. godine. Već 1688. Bačka je oslobođena, da bi se osmanska vojska još nakratno vratila 1697. ali nakon poraza u bici kod Sente zauvek napustila ovo područje. Sa vojskom ovo područje napušta i muslimansko stanovništvo, koje se prvenstveno seli u severnu Bosnu, gde postaju poznati kao Unđurovci.